De eerste twaalf weken

Als je samen eenmaal besloten hebt dat het oké is als je zwanger raakt dan kun je het als vrouw (denk ik) bijna niet laten. Je leeft van menstruatie naar menstruatie en baalt als een stekker als het weer zover is. Loslaten zeggen ze dan, ja dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want als je iets écht graag wilt dan wil je het eigenlijk niet loslaten, hoe erg je je best ook doet.

Ondanks dat ik dacht dat ik het niet kon, kwam er toch een moment dat ik dacht ‘agh, het zal wel’ en voilá… allerlei veranderingen in mijn lijf vonden plaats. Ik wist het zeker, dit gevoel herkende ik namelijk niet, ik moest wel zwanger zijn. Nu wachten op het moment dat je een zwangerschapstest kunt doen. Weer wachten… laat dat nou net niet mijn sterkste punt zijn.

Wachten duurt zo lang

Ik denk dat ik er wel 3 zwangerschapstesten tegenaan heb gegooid. Stuk voor stuk gaven ze  ‘negatief’ als antwoord op mijn brandende vraag. Toen ik eenmaal 2 weken over tijd was besloot ik er toch nóg maar een te doen. Je raadt het al, deze was positief! In eerste instantie was ik  vooral verbaasd want ik had het eigenlijk niet meer verwacht.

Bijna een jaar eerder kwam ik bij HEMA een rompertje tegen. Dit was wel echt het rompertje om Wilco te vertellen dat hij papa zou gaan worden. Dus had ik hem meegenomen en, ingepakt en wel, in mijn kast neergelegd. Nu kwam hij dan eindelijk van pas, samen met de positieve zwangerschapstest heb ik hem aan Wilco gegeven. Bij het zien van het pakketje wist hij eigenlijk al wat erin zou zitten. Dol gelukkig, maar ook met gemixte gevoelens hebben we samen op de bank gezeten en gekeken naar de positieve zwangerschapstest. Ja, nu is het serieus, we worden papa en mama.

De familie

Ik moet even iets vertellen. Ik kan niet liegen, nee echt niet. Iedereen die mij ook maar een beetje kent ziet direct aan mijn gezicht dat er wat aan de hand is. Maar goed Wilco en ik hadden afgesproken om het voorlopig voor onszelf te houden. De dag na ‘de ontdekking’ had ik afgesproken om te gaan sporten met mijn zusje, na afloop liepen we samen nog even een kledingzaak in. Ik vertraagde mijn pas bij wat schattige Disney rompertjes. “Ben je eigenlijk nog ongesteld geworden?” vroeg mijn zusje en ze keek me aan. Snel antwoordde ik “ja” en liep stoïcijns door naar het rek dameskleding. Ik zag aan mijn zusjes gezicht dat ze het maar een rare reactie vond.

Uiteindelijk hebben we het mijn ouders, zusje en zwager een week later verteld, maar dat was ook echt alleen mogelijk omdat ik ze in de tussentijd niet meer had gezien. Wilco zijn gezin was een dag later aan de beurt. Voor de toekomstige opa en oma’s hadden we een speen gekocht en er een kaartje bij gedaan.

Lieve opa en oma / oma,
Wil je deze voor mij bewaren tot ik uit mama’s buik ben?

Voor de toekomstige ooms en tantes hadden we een kraskaart gekocht in een fotolijst. Daarop stond de tekst: Jullie worden oom en tante.

De verloskundige

Drie weken later was het dan zover, we hadden we de eerste afspraak bij de verloskundige. Wat een bijzonder moment was dat! Op de echo was goed te zien dat de zwangerschapstest niet gelogen had, een heel klein embryootje was te zien op de monitor. Verwonderd hebben we samen naar het scherm gestaard, eindelijk werd het een soort van werkelijk dat er echt een mensje in mij groeit.

De zwangerschapskwaaltjes

Ik moet zeggen dat ik mij in het begin van de zwangerschap echt top voelde. Zo nu en dan was ik misselijk, vooral ’s ochtends, maar als ik gewoon bleef eten was het eigenlijk goed te doen. Wel had ik veel last van pijnlijk borsten en vermoeidheid. Ik was echt ont-zet-tend moe, daarbij moet ik even vermelden dat ik normaal gesproken maar 6/7 uur op een nacht slaap en daar voldoende aan heb. Dat ging hem dus niet meer worden, ineens lag ik rond 20.00 uur op de bank te slapen? Dit was vooral voor mijzelf behoorlijk wennen.

Fotoshoot

Toen we ongeveer 10 weken zwanger waren hebben we een fotoshoot gedaan, van ons samen maar ook met een rompertje. Deze foto’s hebben we uiteindelijk gebruikt om het de rest van onze omgeving te vertellen.

Als je zwanger bent (geweest), hoe hebben jullie het verteld aan je naasten? Of hoe zou je het doen? Ik ben benieuwd!

Graag andere hierover vertellen? Dat kan!

Dit vind je misschien ook leuk...

Je mailadres wordt niet gepubliceerd, het opgeven van je naam en mailadres is wel noodzakelijk.