Zwangerschap

De meest bizarre dag uit mijn leven – mijn bevallingsverhaal

Ik kan me voorstellen dat je nu denkt: Even serieus Maxime, ‘de meest bizarre dag uit mijn leven’ is dat niet een beetje overdreven?
Misschien is het gedeelte ‘de meest’ wel een beetje overdreven, maar bizar was het zeker. Voordat je begint met lezen is het misschien wel interessant om te weten hoe mijn mijn ideale bevalling eruit zag.

  • thuis bevallen
  • het liefst was ik in bad bevallen (dat ging helaas door de houten vloeren niet), het alternatief was een baarkruk
  • geen pijnbestrijding

Natuurlijk wist ik van te voren dat je heel leuk een geboorteplan opstelt, maar dat de kans klein is dat je die ook precies zo kan uitvoeren. Maar dat het zo anders zou worden dan ik voor ogen had? Dat had ik nooit kunnen bedenken.

Een dagje naar IKEA

Na een wat onrustige nacht, ik kwam weer eens niet lekker in slaap, stond ik enigszins gehaast op. Het was inmiddels 10.00 uur en om 10.30 zou mijn moeder voor de deur staan om naar IKEA te gaan. Op de planning: een gezellig dagje samen weg en de laatste dingen kopen voor zijn kamertje. Dus hup! Snel naar de wc, aankleden en ontbijten…. dat was het plan.

Eenmaal op de wc voelde ik iets vreemds, alsof er iets knapte. Ik herkende het gevoel niet, maar vermoedde direct dat het gebroken vliezen konden zijn. Super handig natuurlijk dat ik op de wc zat, want dan ligt het niet direct overal. Behoorlijk nadeel is dan dat je niet precies weet of het wel echt gebroken vliezen zijn. Dus geheel zeker was ik niet.

Zal het dan echt?

Al gauw werd er aangebeld. “Ken je die grap dat ze naar IKEA gingen, maar ze gingen niet” riep mijn moeder bij binnenkomst, we werden er allebei een beetje giechelig van. Zal het dan echt vandaag gaan gebeuren? Eigenlijk ben ik pas over 2 weken uitgerekend.

11.00 uur

Hé voelde ik dan toch een beetje verandering in mijn buik? Het begon een beetje te rommelen, een beetje beginnende kramp. Ik werd nu toch wel een beetje zenuwachtig, zal het dan echt gaan beginnen nu?

Wilco was inmiddels op de hoogte van de mogelijke gebroken vliezen, uitgerekend vandaag moest hij naar een klus in Oosterhout. Ik vertelde hem dat er nog geen haast bij was om naar huis te komen, het kon inmiddels nog de hele dag gaan duren.

Op de bevallingscursus leerden we hoe belangrijk het is om je te ontspannen tijdens te bevalling. Als ultieme tip kregen we mee dat het kijken van bijvoorbeeld een cabaretshow kon helpen met het vorderen van de ontsluiting. Want van lachen ontspan je en dat is nu precies wat je wilt. Ik vertel het mijn moeder, die hard begint te lachen, en ik pak een dvd van Jochem Meijer uit de kast. Samen hebben we naar de show gekeken terwijl mijn weeën steeds heftiger werden.

12.00 uur

Oké, dit is niet meer een beetje gerommel in mijn buik. Ik belde Wilco dat hij toch maar naar huis moest komen. Daarna belde ik de verloskundigepraktijk dat mijn vliezen waren gebroken en dat het fijn zou zijn als er vanmiddag iemand even komt kijken. Op het moment dat ik belde was ze bij een bevalling, als ze klaar was zou ze komen kijken. Prima dacht ik, zo snel zal het allemaal toch niet lopen. Het is tenslotte de eerste en als voor elke centimeter ontsluiting een uur zou staan is ons kindje er pas rond 21.00 uur.

13.30 uur

Wilco was ondertussen thuis gekomen en de weeën werden steeds heftiger en heftiger. Via de app “Weeën” hield ik alle weeën bij en geloof me, het waren er nogal wat! De één duurde een halve minuut maar was zeer intens, terwijl er vlak daarna eentje volgde van 2,5 minuut. Behoorlijk heftig dus!

14.00 uur

Mijn moeder vond het wachten wel mooi geweest en vond het tijd om nogmaals de verloskundige te bellen. Ze stond nog steeds bij een bevalling maar zou even met een collega bellen zodat er iemand bij mij zou komen kijken. Niet veel later werden we teruggebeld dat iedereen vast stond, maar dat er een verloskundige van een andere verloskundige praktijk zou komen. Nu moest ik daar op wachten. Eigenlijk wilde ik al de hele tijd onder de douche gaan staan, ook dat was als tip meegegeven bij de bevallingscursus. Maar ik dacht, dan zul je net zien, sta ik net lekker onder die douche en dan staat de verloskundige voor mijn neus. Nee ik wacht wel, als ze is geweest stap ik wel onder de douche.

14.30 uur

Gelukkig, daar was de verloskundige! Terwijl ik, half over tafel gevouwen, een wee stond weg te puffen stelde ze zich voor. Als ik er klaar voor was konden we naar boven gaan, ze zou dan gaan kijken hoeveel centimeter ontsluiting ik had. Eenmaal twee weeën verder kon ik de trap bewandelen en plofte ik neer op mijn bed.

Terwijl ze aan het voelen was zag ik haar diep nadenken, ze bleef voor mijn gevoel maar draaien met haar vingers. “Kun je het vinden?” vroeg ik, ik werd er behoorlijk nerveus van en een heel lekker gevoel was het ook niet. “Ik weet niet precies wat ik voel, of het een hand is of een voet, maar er ligt iets voor de uitgang.” zei ze. “Ik ga een ambulance voor je bellen” volgde daar direct achteraan en ze verliet de kamer om beneden te bellen.

Totaal verbaasd lag ik daar, hoezo er ligt iets voor de uitgang? Ik was de avond ervoor nog op controle geweest en volgens de verloskundige zou hij prachtig met zijn hoofd naar beneden liggen. Ondertussen hoorde ik haar bellen in de gang beneden, “vermoedelijke stuit, bijna volledige ontsluiting” ving ik op. BIJNA VOLLEDIGE ONTSLUITING?! Het was pas 14.45, dat kan helemaal niet!?

Daar komt de ambulance aan

Voor mijn gevoel was de ambulance er met 3 minuten, maar ze zullen er iets langer over hebben gedaan. In een mum van tijd stonden namelijk 2 ambulance dames bij mij boven aan de trap. Ze hielpen mij naar beneden waar de brancard al klaar stond. Ondertussen waren de weeën, door de stress, iets minder geworden. De hele weg naar het ziekenhuis bleven de weeën komen, al waren het er gelukkig een heel aantal minder dan ik thuis op mijn yoga matje had. Op de momenten dat ik even geen wee had kon ik even kletsen met de dames in de ambulance, ze vroegen mij of de baby in een stuit kon liggen. “Nee natuurlijk niet, ze hebben gisteren nog gevoeld!” was het enige wat ik maar bleef herhalen. Ik was zo ontzettend blij dat Wilco mee mocht in de ambulance. Ondanks dat ik alleen maar bezig was met mezelf en het wegpuffen van de weeën, wist ik dat hij er was en dat gaf mij kracht.

Een kamer vol witte jassen

Ondanks dat ik de hele tijd mijn ogen dicht had merkte ik dat we bijna op plaats van bestemming waren. De ambulance, die de gehele tijd met de sirene aan had gereden, minderde vaart. Voor ik het doorhad rook ik de buitenlucht en werd ik het ziekenhuis binnengereden. Eenmaal in de juiste kamer deed ik mijn ogen open en zag ik alleen maar witte jassen. Nu moet ik je eerlijk bekennen dat ik al niet zo een held ben, dus al die witte jassen hielpen niet echt bij het ontspannen tussen de weeën door.

De gynaecoloog vertelde mij snel wat het plan was, toucheren en een echo maken. Voor ik het wist was het al gebeurt en hoorde ik haar zeggen ‘ja hoor, die ligt in een stuit’. Ik was nog steeds in een soort shock, hoezo hij ligt in een stuit? Ze vertelde dat zijn voeten beneden lagen en dat ze niet precies wist waren zijn billen uithingen. Ik mocht proberen op de natuurlijke weg te bevallen, maar er zaten wel risico’s aan. Of de veiligste optie, een keizersnede. Ik wisselde een blik met Wilco, “we gaan voor de veiligste optie” zei ik. Voor ik het wist zat er een infuus in mijn arm en werd ik naar de OK gereden.

Geen tijd meer

Op de weg naar de OK kwam de anesthesist ons tegemoet. “Ik ga je laten slapen” zei hij, het enige wat ik kon uitbrengen was “dat dacht ik al”.
Ondanks dat ik absoluut niet onder algehele narcose wilde, wist ik dat het de enige manier was. Ik kon geen minuut stil liggen, laat staan stil zitten voor een ruggenprik. Het enige wat ik wilde was dat deze pijn zou stoppen, want puffen zuchten en wiebelen hielp niet meer.

Eenmaal in de OK werd mij kort uitgelegd hoe het precies in zijn werk zou gaan, ook kreeg ik wat zuurstof via een kapje. Niet veel later werd ik onder narcose gebracht.

Alles doet zeer

Het gekke is dat toen ik wakker werd, op de uitslaapkamer, ik direct wist wat er was gebeurt. Geen (bolle baby)buik meer, pijn in mijn keel en oh wat had ik een pijn in mijn buik. Ik kreeg een ijsje aangeboden en al gauw stonden mijn moeder en de verpleegster naast mijn bed. Ze kwamen mij ophalen om naar Wilco en onze baby te gaan.

Toen ik de kamer op werd gereden zag ik Wilco opstaan vanuit een stoel met, in zijn armen, onze kleine man. De verpleegster pakte hem over van Wilco en liet hem aan mij zien, waarna ze hem op mijn borst neerlegde. Het is echt ongelofelijk wat ik voelde toen ik hem voor het eerst zag. Eigenlijk voelde het gewoon onwerkelijk, waarschijnlijk ook door de dosis morfine die ik ondertussen in mijn lichaam had.

Hoe heet hij?

In de kamer waren, naast de verpleegster en Wilco, ook mijn ouders. “Vertel jij maar hoe hij heet” zei Wilco tegen mij. Hij had al die tijd huid-op-huid met onze klein man in de stoel gezeten. “Hij heet Naud” zei ik terwijl ik alleen maar naar hem kon kijken.

Geluk bij een ongeluk

Wilco vertelde dat hij op de OK bij de operatie was geweest, ondanks dat dat normaal gesproken niet mag. Omdat alles zo snel ging was hij al helemaal aangekleed en liep samen met de verpleegkundige de OK op. De gynaecoloog heeft uiteindelijk besloten dat hij erbij mocht zijn. Een assistent heeft zijn fotocamera overgenomen en heeft foto’s gemaakt van de geboorte van Naud.

Wij, en ik in het bijzonder, zijn ongelofelijk blij met de gemaakte foto’s. Het heeft mij ontzettend geholpen met de verwerking. Ook was het erg fijn om met veel mensen erover te kunnen praten. De verpleegkundige die er ook bij was heeft mij verteld hoe het allemaal was gegaan. Nu is het ‘gat’ wat ik heb een soort van opgevuld en weet ik wat er is gebeurt in de tijd dat mijn ogen dicht waren.

En zo zie je, je kunt het heel leuk bedenken hoe je zou willen bevallen, maar je hebt er geen controle over. We zijn ontzettend blij dat we allemaal ongeschonden uit de strijd zijn gekomen. Naud doet het geweldig en mijn herstel schiet ook op. Tijd om te genieten dus!


2 Reacties

  • Esther

    Begrijp heel erg je gevoel van het ‘gat’ en de foto’s die zo kostbaar zijn.
    Ik had een spoedkeizersnede door dalende hartslag en heb een ruggenprik gehad maar door alles eromheen gaan er toch dingen langs je.
    De foto’s zijn dan zeker heel waardevol en die verwerking kost hoe dan ook tijd!

    Geniet lekker van de kleine want ja, het gaat hard!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *