Sport

Hoe flamenco weer in mijn leven kwam

Mijas Spanje Februari 2020
Over 10 minuten gaan ze beginnen, de flamenco dansers. Er verzamelen zich vele mensen op het plein, allemaal de neuzen in de richting van het kleine overdekte podium. Ook wij staan te wachten. Het is een ietwat gure dag in het altijd zonnige Spanje. Het moment is daar, de dansers lopen in de richting van het podium en de muziek galmt over het plein. De klanken voel ik in mijn lijf en ik kijk naar de bewegingen van de vrouw. Mijn voeten beginnen te tikken en ik merk dat ik afdwaal in gedachten. Ik kijk naar de mensen op het plein, allemaal kijken ze gefascineerd naar de dansers. Ze klappen mee op de muziek en hun lijven bewegen mee. De dansers gaan gepassioneerd door, ondanks de straffe kille wind. Het is fris op het plein, maar ergens in mij voel ik een klein vlammetje opkomen.

En? Wat vond je ervan? vroeg mijn vader na afloop van de voorstelling. Ik moet een beetje grinniken. Weet je dat ik het eigenlijk veel leuker vind om te doen dan om naar te kijken? Vertel ik hem. Hij lacht. Maxime en dansen, het is geen verrassing.

Maxime en dansen

Als klein meisje was ik altijd al aan het dansen en optreden thuis. Ik was 6 jaar toen ik voor het eerst een dansles volgde bij de lokale dansschool. Jazz and showdance werd het. Ik vond het heerlijk en oefende de dansjes uitgebreid thuis. Geloof me iedereen moest het van mij zien. De jaren erna bleef ik dansen, het liefst jazz and showdance maar ook tapdansen en flamenco heb ik gedaan. Na een paar jaar voelde ik het niet meer en ben ik gestopt met dansen.

Allemaal redenen om het niet te doen

Hoewel ik mijn verlangen om weer te gaan dansen duidelijk voelde, nam op een gegeven moment mijn hoofd het weer over. Ik zou niet weer kunnen gaan dansen want: dat gaat niet met mijn werk, het wordt in de buurt niet gegeven, dat is niet handig met Naud, blablablabla. Ik denk zomaar dat je deze machine wel kent. Eigenlijk kon ik al deze excuses snel tackelen al was het tijdstip niet ideaal met mijn werk. Na er wat weken over nagedacht te hebben schoof het idee toch weer naar de achtergrond.

Het laatste zetje

Ik ging door met alle andere dingen in het leven tot ik ergens in september ineens een flamenco liedje hoorde. Spontaan verscheen hij ergens in mijn Spotify afspeellijst (nog steeds geen idee hoe) en ik was getriggerd. Het vlammetje schoot weer aan. Na een vluchtige blik op de site van PierK (het centrum voor kunst en cultuur in de Haarlemmermeer) zag ik dat de flamenco lessen binnenkort weer zouden gaan starten. Dit had zo moeten zijn!

In Nieuw-Vennep zouden ze op dinsdagavond worden gegeven en op woensdagavond in Hoofddorp. Aangezien ik voor de basisles wilde gaan, kwam voor mij de dinsdag beter uit qua werk. Nu denk je misschien, basisles met die achtergrond? Maar eerlijk ik begin liever iets te makkelijk dan dat ik direct op mijn tenen moet lopen. Het moet tenslotte wel leuk blijven! Oké beslissing gemaakt en ik vroeg een proefles aan voor de dinsdag in Nieuw-Vennep. Helaas werd ik al gauw terug gemaild dat Nieuw-Vennep was gecanceld omdat er te weinig aanmeldingen waren. Dat was mooi stom, want de basisles in Hoofddorp zou ik met mijn werk niet kunnen redden. Hoe dan ook besloot ik de proefles mee te doen (dit kon ik regelen), zo kon ik even voelen of ik het überhaupt wel zou willen doen.

De proefles

Het was jaren geleden dat ik in groepsverband had gedanst dus je kan je voorstellen dat ik enigszins gespannen was. Kon ik het nog wel? Zou ik het überhaupt wel zo leuk vinden als ik denk? En natuurlijk was de onzekerheidsstem aan het galmen ‘wat zouden anderen hier wel niet van denken?
Ik was, zoals je van mijn kunt verwachten, veel te vroeg in de kleedkamer. Langzaam druppelden de andere cursisten binnen. We maakten een praatje en grapten wat. Ik paste mijn dansschoenen die ik jaren geleden had gekregen nog, dus had deze meegenomen om op te dansen. Het waren de dansschoenen waar ik de eerste passen flamenco op had gezet. En hoewel het er professioneel uitzag, voelde dat zeker niet zo.

Eenmaal in de zaal met warming-up muziek op voelde het alsof ik nooit was gestopt. Omdat dit de basisles flamenco was kregen we een (naar mijn mening) gemakkelijk stukje dans aangeleerd en ik voelde mij helemaal in mijn element. Het was alsof de danspassen mijn lijf nooit hadden verlaten en voor ik het wist zat de choreografie in mijn lijf. Na een uurtje dansen was het over en voor mij het moment om de balans op te maken. Word ik hier blij van? Ja! Wil ik hier mee doorgaan? Ja! Het enige obstakel was de tijd. Ik zat nog even na te genieten in de kleedkamer toen Theresa (de dansjuf) mij kwam vragen of ik niet ook de volgende les mee wilde doen. Het was een iets gevorderde les maar ik zou hem, naar haar mening, prima aan kunnen. Omdat ik een andere afspraak had staan kon ik niet direct deelnemen maar ik zou het zeker meenemen in mijn besluit. Een dansles om 19.30 is namelijk wel haalbaar!

Geen twijfel mogelijk

Eenmaal thuis hebben we Wilco en ik het erover gehad. Ik voelde me helemaal op mijn plek in die dansles en ook hij zag dat aan mij op de manier dat ik erover vertelde. Samen hebben we uitgezocht of we het logistiek konden regelen en dat lukte! Twee dagen later schreef ik mij in voor de les Flamenco I bij PierK en ik geniet elke woensdagavond weer. Hoewel het soms best pittig is om alles op tijd te regelen ben ik zo ontzettend blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Ik voel mij energieker, vrouwelijker en blijer dan daarvoor. En ook niet onbelangrijk ik kijk nu al uit naar de volgende les!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *