Mama

Je zal er maar onzeker over zijn

Gisteren heb ik via een poll op Instagram gevraagd over welk onderwerp jullie graag een blog zouden willen lezen op maximemelissa.nl. Nu waren jullie, na ongeveer 24 uur, bijzonder verdeeld. Het was precies 50/50. Omdat ik zelf ook niet kon kiezen heb ik ervoor gekozen om beide blogs te schrijven Γ©n vandaag te publiceren. Mocht je dus liever (of ook) de post willen lezen over mijn favorieten podcasts van dit moment, kun je even hier klikken.

Toen ik nog dacht dat ik het wel wist….

Nog voordat ik zwanger werd van Naud dacht ik altijd: ik heb zoveel ervaring met het verzorgen van kinderen, die onzekerheid zal ik vast niet kennen! Nou lekker mooi verkeerd gedacht Maxime! Nu is het natuurlijk wel zo dat, als je een tijd in de kinderopvang werkt, meer ervaring hebt dan een bankdirecteur. Maar dat wil absoluut niet zeggen dat het gevoel hetzelfde is. Nu had ik ook niet verwacht dat het verzorgen van mijn eigen kind precies hetzelfde zou voelen als het verzorgen van een kind van een ander, maar toch. Het is nu eenmaal zo dat ik ze op mijn werk tussen 17.00 uur en 18.30 uur lekker teruggeef aan paps en mams en daarna lekker (kinderloos) op de bank kon ploffen. Inmiddels is het anders.

Een golf van verantwoordelijkheid

Toen Naud werd geboren overviel mij een ontzettend groot gevoel van verantwoordelijkheid, zoals elke ouder denk ik. Het verzorgen van een baby 24/7 is nu eenmaal iets wat je zeer serieus moet nemen, ze kunnen het natuurlijk niet zelf. Ondanks dat ik uit mijn werkervaring weet; hebben ze alles gehad fles/schone luier/slaap… dan is het even zo en mogen ze best huilen, gewoon troosten. Ik weet het niet hoor, maar dat voelt toch echt anders als je Γ©igen kind degene is die zo kneiter hard aan het huilen is. Nu mag ik van geluk spreken, want Naud is absoluut geen huilbaby. Maar toch is het op de momenten dat hij blijft huilen, ondanks dat hij inmiddels alles heeft gehad en tevreden zou moeten zijn, hartverscheurend.

Doe ik het wel goed?

Natuurlijk komt dat gevoel vanuit een onzekerheid, de ‘doe ik het wel goed’ onzekerheid. Je wilt natuurlijk altijd het beste voor je kind, ik ben daar niet uitgezonderd van. Nu is het een ontzettend vervelend gevoel zo nu en dan. Een klein voorbeeldje; de dochter van een vriendin van mij is twee weken jonger dan Naud. Nu weet ik dat, over het algemeen, jongens iets langzamer zijn met dingetjes. Laatst stuurde ze, super schattig, een filmpje van een tijgerende baby die het gewoon voor elkaar krijgt om van de ene kant van het kleed naar het andere te komen. Zo tof! Ja hoor daar komt het stemmetje weer, doe ik het wel goed?

Voordat Naud werd geboren, hebben Wilco en ik het vaak over opvoeding en ontwikkeling gehad. Ik ben ervan overtuigd, mede door mijn werkplek, dat elke kind zelf ontwikkelt en je daarin niet te veel moet gaan pushen. Gewoon lekker op een kleed leggen, speelgoed er omheen en die kleine wordt dan vanzelf nieuwsgierig en gaat op onderzoek. Daar voelen wij ons beide goed bij. Maar op het moment dat ik dan bijvoorbeeld zo een filmpje krijg overvalt mij direct het gevoel weer. Ohnee, doe ik het wel goed? Moet ik hem niet meer stimuleren? Ja ik moet hem zeker vaker op de grond laten spelen, misschien moet ik het kruipen wel voordoen?

Even de helicopter view

Als ik met een afstandje naar mijn gedachten ga kijken is het natuurlijk dikke vette onzin en kan ik er zelfs om lachen. Juist als pedagogisch medewerker zou ik moeten weten dat elk kind op zijn eigen manier en tijd ontwikkeld. Geen probleem, hij is net 6 maanden oud… rustig aan!

Toch is het grappig he, het voelt bijna als een soort concurrentiestrijd. Terwijl ik weet dat het niet de intentie was van het berichtje, het is gewoon een hele trotse mama! Grappig en gek ook hoe je hoofd werkt. Die onzinnige onzekerheid, hij houdt mij lekker scherp… dat wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *