Zwangerschapsupdate week 13 tot en met 25

In deze afgelopen 13 weken veranderde er veel voor mij, zo werd ik steeds dikker en was ik daar tot mijn eigen verbazing blij mee. Deden we de geslachtsbepalende echo, gingen we heerlijk samen op vakantie, hebben we de naam bedacht en kreeg ik steeds meer last van mijn rug en bekken.

It’s a boy!

22 oktober was het dan eindelijk zover, de geslachtsbepalende echo. Na een gezellig weekendje weg met mijn schoonfamilie was het maandagmiddag dan toch eindelijk tijd voor de echo. We vonden het een mooie gelegenheid voor de toekomstige oma’s en opa om vast kennis te maken met hun kleinkind, dus ook zij waren van de partij.

Om 17.20 waren we aan de beurt, “hebben jullie al een vermoeden?” vroeg de verloskundige. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik op een ochtend wakker was geworden met het gevoel dat het een meisje was, dus daar hield ik me al die tijd aan vast. Wilco had werkelijk geen idee wat het geslacht van het kindje zou zijn.

Het werd stil in de ruimte bij het zien van de beelden van de kleine op het scherm. Op een gegeven moment zette de verloskundige het beeld stil, de vraagtekens begonnen ondertussen boven mijn hoofd te verschijnen. “Wat zien jullie?” vroeg de verloskundige. “Ik denk toch dat het een meneertje is” antwoordde ik stamelend. De verloskundige beaamde dit en ik keek Wilco aan.

“Schat, je krijgt een zoon” was het enige wat ik kon uitbrengen.

Begrijp me niet verkeerd, ik was hartstikke blij dat ik in verwachting ben van een zoon. Maar toch moest het even landen, ik moest er echt even aan wennen.

Na de echo gingen mijn ouders naar huis en reden wij met mijn schoonmoeder naar het pannenkoekenrestaurant waar we hadden afgesproken met de rest van het gezin. Zij waren natuurlijk ook in spanning, maar we gingen nog niks vertellen.

Eenmaal in het restaurant hebben we de bedienden gevraagd of ze voor ons een kleine pannenkoek wilde maken, deze bestrooien met blauwe muisjes en dan wilde afdekken. Zo lief als ze waren wilde ze daar graag aan meewerken. Afgedekt en al kwam de pannenkoek naar onze tafel, iedereen was in spanning. Na een gek praatje om de spanning nog íets verder op te bouwen haalden we het bord van de pannenkoek af. Het was zo een mooi gezicht hoe blij iedereen keek naar het bord. We krijgen een jongen!

Pannekoek met blauwe muisjes!

Lichamelijk

De eerste 15 weken was ik zo nu en dan misselijk (vooral ’s ochtends), dit verdween gelukkig na week 16. Wat een opluchting zeg! Niet meer direct iets in je mond hoeven proppen als je wakker wordt, want dat is niet aan mij besteed. Ik word liever rustig wakker en eet pas na een minuut of 20.

Vanaf week 16 werd ook steeds meer zichtbaar dat ik echt zwanger ben, eindelijk een buikje! Ergens vond ik het ook heel gek dat ik daar ineens zo blij mee was, nog geen anderhalf jaar terug had ik keihard gewerkt om ‘alles’ eraf te krijgen. Maar goed, het zal er wel bijhoren al die gemixte gevoelens…

Zo nu en dan voelde ik een soort ‘plop’ in mijn buik, ik kon het gevoel niet zo goed plaatsen. Tijdens de 20 weken echo was goed te zien waar het gevoel nu eigenlijk vandaan kwam. Onze kleine man was aan het trappen op mijn blaas en niet een beetje ook! Nu begreep ik ook direct waarom ik van ‘ik hoef echt niet te plassen’ naar een stadium ‘ik moet rennen anders plas ik in mijn broek’ ging. Vanaf dat moment kon ik de bewegingen steeds beter herkennen en niet veel later kon ook Wilco hem voelen!

Na ongeveer week 23 kreeg ik steeds meer last van mijn rug en bekken. Ook werd ik weer steeds vermoeider, waarschijnlijk omdat meneer zo ongelofelijk veel beweegt. Dit maakte het steeds moeilijker om al mijn werkzaamheden op mijn werk uit te voeren, wat bij mij behoorlijk wat frustratie opriep.

20 weken echo

Onze 20 weken echo vond eigenlijk plaats in mijn 19e week van mijn zwangerschap, dit schijnt wel vaker voor te komen. Gelukkig kon ze alles aardig goed zien, op een onderdeeltje na. Na wat duwen op mijn buik, springen en staan bleef hij er voor liggen en moest ik de volgende dag terugkomen. Gelukkig was toen alles in orde!
Tijdens de echo was hij behoorlijk bewegelijk wat voor ons super was om te zien!

Onze kleine man

Kleding

Al vrij snel, ik denk vanaf week 14, zaten mijn spijkerbroeken echt niet meer lekker. Misschien komt dit ook wel omdat ik altijd zeer strakke spijkerbroeken draag. Na een week of 2/3 met een elastiekje om mijn knoop rondgelopen te hebben vond ik het wel mooi geweest, het werd tijd voor zwangerschapsbroeken.
Samen met mijn moeder ben ik de H&M binnengestapt en zijn we opzoek gegaan naar een paar mooie broeken. Nou en die vonden we hoor, samen met 3 shirts, 1 vest, 1 trui, 1 joggingbroek en 2 bh’s liep ik weer de winkel uit. Geslaagd lijkt me zo!
Ik ben dus gewoon hartstikke fan geworden van de MAMA super skinny jeans. Ze zitten werkelijk als gegoten en zien eruit als elke andere ‘ gewone’ jeans. Ook een mooi voordeel, ze hebben ze in verschillende kleuren waardoor je niet altijd maar in dezelfde look hoeft rond te banjeren.

Even lekker samen weg

In week 20 van mijn zwangerschap zijn wij heerlijk even samen gaan genieten op Gran Canaria. Allebei waren we er nog nooit geweest, maar we hebben nu ook weinig van het eiland gezien. We verbleven in het Bull Dorado Beach & Spa hotel in Arguineguin, een klein vissersdorpje wat voornamelijk is overgenomen door grote hotelketens.
Het hotel was echt prachtig, alles zat erop en eraan. Een grote kamer met bubbelbad en douche, sauna’s, zwembaden, goede keuken en bar.
We verbleven op basis van all-inclusive, wat voor ons de eerste keer was maar zeker niet de laatste keer.
Naast het zonnen overdag maakte we ook af en toe een wandeling langs de kust en genoten we van de tijd die we even met zijn tweeën hadden. Ook hebben we daar gekozen hoe de kleine man straks gaat heten. Heerlijk dat je dan gewoon de tijd hebt om er over na te denken, te discussiëren en te wennen aan de naam.
Wel gek was het besef ineens dat dit onze laatste vakantie zou zijn als stel zonder kinderen. Niet dat ik daar tegenop kijk, dat zeker niet, maar vanaf nu wordt alles anders.

Wilden jullie graag weten wat het geslacht van het kindje is voor de geboorte? Let me know!

Graag andere hierover vertellen? Dat kan!

Dit vind je misschien ook leuk...

Je mailadres wordt niet gepubliceerd, het opgeven van je naam en mailadres is wel noodzakelijk.